Koh- Samui Phangan

dinsdag 12 februari 2008
we zijn al een paar dagen op Koh Samui en alles gaat lekker. We zitten in een prachtige bungalow aan het strand met uiterst vriendelijk personeel die ons zelfs bedienen op ons balkon. We zijn een beetje aan het rondtoeren maar omdat ik hier al een paar keer ben geweest ken ik de juiste stekkies en laat Frans de hoogtepunten zien.
Een daarvan is de “Jungle Club” een prachtig bovenop een berg met een zwembad dat is uitgehouwen uit een berg en hutjes die je ziet in films en denkt, wow dat dat bestaat. Frans is dan ook erg onder de indruk en dat doet mij deugt. Frans leeft helemaal op en begint al aardig te wennen aan dit onbezorgde leven met niets anders dan rust, lekker eten en prachtige natuur.
Voor mij zat het niet helemaal mee de laatste twee dagen. Ik heb een off the road motor gehuurd en dat was geen goed idee. Het was een 650cc welke een beetje te zwaar was voor de wegen hier, dus ik dacht gisteren, kom ik huur gewoon een lichtere en dan komt alles goed. Zo gezegd zo gedaan, en ik was met Frans in de Jungle club en hij lag heerlijk te pitten in een hangmat waarop ik dacht ik ga even die motor omruilen. Toen ik die 650 had geruild voor een 250 trok ik weer richting berg en ging vol goede moed tegen de heuvels op. Toen ik op een erg stijl stuk kwam moest ik terug van z’n 2 naar z’n 1 maar terwijl ik dat deed viel de motor stil en bracht remmen mij niet tot stilstand. Ik gleed van de heuvel achteruit naar beneden en dacht dat als ik mijn stuur licht zou draaien ik wel kon stoppen tegen de berg aan. Toen ik dat deed had ik best een vaartje en viel achterover op de grond. Ik lag in een greppel met de motor bijna bovenop mij. Ik kon er niet uitkomen omdat ik met mijn hoofd schuin naar onderen lag dus moest ik mijn benen over mijn hoofd gooien om in een goede houding te komen zodat weer kon opstaan. Toen ik weer stond zag ik de benzine uit de motor stromen en moest dus vlug dat ding overeind krijgen, wat lukte. De motor stond rechtop, weliswaar met het achterwiel in een diepe greppel maar hij stond. Ik kon bij mijzelf nog niet bepalen wat de schade aan het lijf was omdat de adrenaline nog door mijn lichaam gierde. Ik heb de motor uit de greppel gekregen en heb hem op een vlak stuk laten staan terwijl ik nog zo’n 200 meter naar boven moest lopen tegen een steile helling van zo’n 20%. Toen ik 100 meter had gelopen moest ik even gaan zitten want ik dacht dat mijn longen er uit kwamen. Toen ik een beetje bij mijn positieven kwam zag ik dat ik flinke schaafwonden had opgelopen en mijn duim niet meer kon bewegen. Al met al moest ik toch bovenkomen want Frans was daar nog en ik wilde hem niet bellen en ongerust maken toen ik opstond om verder te gaan was het beetje dat ik bloedde inmiddels vermengt met zweet en leek het alsof ik onder rabbinaal toezicht was geslacht. Eindelijk boven ben ik meteen in het zwembad gedoken en dat was een verademing. Een beetje afgespoeld en op adem gekomen leek het allemaal wel mee te vallen, Later op de dag zaten Frans en ik (weer) in het ziekenhuis weliswaar nu van Samui om toch even zeker te zijn dat er niets ernstigs aan de hand was. Mijn duim bleek niet gebroken en mijn schaafwonden die minimaal bleken werden schoongemaakt.

maandag 18 februari 2008
om even terug te komen op het motoravontuur, de scheefwonden zijn inmiddels verdwenen en de kneuzingen zijn ook zo goed als weg.
Omdat het voor Fans ook de eerste keer op Samui was zijn we het bekende toeristische rondje wezen maken. De tijgerfarm, Grandfather- en Grandmothers rock, de gemummificeerde monnik, Big Buddah. Maar we zijn er achter dat ook Samui, aan de kant van Chaweng erg toeristisch is geworden en de prijzen zo’n 100% per jaar zijn gestegen wat betreft de resorts. We spreken daarom af om gewoon een dagje naar Koh Pha-gnan te varen en daar vrienden van mij te bezoeken die de hele maand februari blijven. Op 15 feb. Nemen we de boot en huren op Koh Phagnan beiden een tweede scooter. Als we over het eiland crossen heeft Frans een “van oor tot oor” smile op zijn gezicht en is in een klap verliefd op Koh Phagnan.
De rust op dit eiland is adembenemend zo ook de natuur. Als we aankomen bij “Wan” het restaurantje, helemaal opgebouwd met hout dat uit zee is komen aandrijven, staat Wan al voor de deur en begroet ons alsof we jaren schipbreuk hebben geleden en weer terecht zijn. Ze is lief. Na een heerlijk ontbijtje, we hadden immers de boot van 7 uur, komt ook John, haar man, tevoorschijn. Hij is geen spat veranderd en vraagt ons hoe lang we blijven en of hij ons moet helpen met het zoeken naar accommodatie. Natuurlijk pakken we dit aanbod met beiden handen aan want hij kent iedereen hier op Koh Phagnan en krijgt daarom ook de laagste prijs. We besluiten om maar meteen op zoek te gaan en 30 minuten later staan we midden in de jungle voor een prachtig Thai’s huis dat net een jaar oud, maar wel authentiek is. Het heeft een veranda dat net zo groot is als mijn hele huis in Amsterdam, twee grote slaapkamers met airco, een hele grote keuken, en bovenop dit allen een prijs heeft van 12.000 Thb voor 30 dagen wat neerkomt op 5 euro p.p. p.d. nou als dit geen mazzel is dan weet ik het niet meer. Frans gaat nog blijer kijken en is helemaal in zijn element. We blijven daarom ook maar meteen deze nacht slapen. Als we buiten zitten worden we omringt door junglegeluiden en dat is best even wennen. We realiseren ons dat we nu een bungalow op Samui hebben en een huis op Koh Phagnan, beiden twee scooters en moeten lachen. We lijken wel miljonairs hahahahaha We gaan slapen en nemen de ochtendboot van 11 uur om op Samui uit te checken, de scooters terug te brengen en weer de 4 uur boot terug te nemen naar Koh Phagnan.
Als ik dit schrijf is het 7:00 en lig in mijn hangmat. Frans is ook al wakker want we hebben hier kippen en een aantal hanen rondwandelen. Een van die boys heeft net nieuwe batterijtjes denk ik want hij houd maar niet op met blèren. Na de twintigste keer kukeleku te hebben gehoord zo vlak onder mijn raam besluit ik om een klein potje Nescafe koffie naar zijn harses te gooien en inderdaad neemt hij de benen maar gaat op een afstand van 30 meter vrolijk weer verder. Ach we zullen maar denken, het is beter dan toeterende taxi’s, of dronken studenten in de straat. Het is dus geweldig hier en we hebben gisteren inkopen gedaan om dit huis aan te passen aan onze wensen. Niet daar veel voor nodig is maar een extra lampje hier, een anti muggen dingetje daar en natuurlijk de koelkast gevuld. Ik heb Frans al het een en ander laten zien en heeft dan ook al een dame gevonden die bekend staat om haar professionele Thaise massage.

Een reactie plaatsen

Geen reacties “Koh- Samui Phangan”

Translate »