Ontslag en verder

zaterdag 26 januari 2008
En ja hoor, de dokter kwam bij mijn bedje en gaf toestemming om donderdagochtend te vertrekken. Je kunt je voorstellen dat ik blij was, en Frans natuurlijk ook. Frans is een topper want die heeft de hele week zijn uiterste best gedaan om het mij toch zoveel mogelijk naar mijn zin te maken. Woensdag waren we al een keer stiekem het ziekenhuis uitgeglipt en waren we gezellig een beetje wezen rondtoeren en huurde ook vast een brommertje voor mij zodat ik de volgende dag al meteen kon opstappen en wegscheuren 😉
Donderdagochtend moesten er nog wat formaliteiten rondgemaakt worden maar toen alles in kannen en kruiken was vertrokken wij naar het guesthouse waar Frans al een week sliep. Een geweldig authentiek Thais guesthouse verborgen tussen een jungle van flora.
We zijn naar de markt geweest en hebben heerlijk zitten eten. Daarna zijn we even een internetcafé wezen bezoeken om onze tickets uit te printen voor onze reis naar Phuket. Als we voor de deur van het cafe staan horen we een band spelen die een geweldige Stones” impressie doen. We gaan kijken en zien tot onze verbazing een soort van loods die is omgetoverd in een club met bar, pooltafelen en heus podium. Daar staat een band en de gitarist tovert de een na de andere solo uit zijn gitaar. Om 23:00 houden wij het voor gezien en gaan lekker pitten want zo’n operatie laat toch zijn sporen na.
Als we de volgende dag weer Chiang Mai verkennen krijgen we een telefoontje van Fred die eerder terugkomt van zijn zakenreis en ons graag nog even wil zien voordat we verder reizen. We gaan met Fred naar een restaurant aan het water waar live muziek is en de heerlijkste visgerechten worden geserveerd. We hebben een fantastische avond en gaan op huis aan.

En vanochtend zijn we dan om 7:00 opgehaald door een Tuktuk die ons naar het vliegveld brengt. Als we twee keer een uur hebben gevlogen staan we op Phuket. We worden opgehaald door Sam die voor het resort werkt en onderweg pikken we ook de bazin nog even op die toevallig boodschappen aan het doen is. Als we aankomen in het meest zuidelijke puntje van Phuket zien we een prachtig resort met een zwembad en ook nog eens aan zee maar helaas geen strand. Ons balkon met uitzicht op zee, is evengoed een lust voor het oog, en als we vannacht gaan slapen kunnen we de balkondeuren gewoon openlaten want het is een soort van privé bungalowtje.

dinsdag 29 januari 2008
dat slapen met de balkondeuren open was niet zo’n goed idee want het is ook ‘s nachts hier 30 graden hahahaha.
De eerste ochtend van ons verblijf in het “Ao Kham” resort verloopt vlekkeloos. Een heerlijk ontbijtje na een dipje in het zwembad doet wonderen en al snel hebben we twee scooters gehuurd om op verkenning te gaan. We komen er achter dat Phuket aan de westkant een aantal stranden heeft die wereldberoemd zijn en dus gaan ook wij daar een kijkje nemen, inderdaad treffen we een boulevard met restaurants en bars die ’s avonds een variatie aan vertier bieden en een zeetje dat zo perfect is qua temperatuur, egale zandbodem en diepte dat ik moet denken aan een liedje dat heet “close to perfection”
We huren twee bedjes en twee parasols en installeren ons zodat we een geweldig uitzicht hebben en niet als haringen in een tonnetje zitten. Dit dagje was een succes en op de terugweg hebben wij in Phuket Town heerlijk lokaal gegeten (met zn tweetjes voor 100 THB = 2 euro) als wij terug zijn in het resort nemen we nog een duik in het zwembad en gaan lekker slapen.
De volgende ochtend, zondag 27-01, gaan we weer op de scooter naar het strand en doen we een beetje research om erachter te komen dat we op Patong beach, zo heet het hier, ook een hotel kunnen krijgen voor 17,50 euro p/p p/n dus dat boeken wij vast voor wanneer onze drie dagen in het eerste deel van Phuket (zuid-zuid-oost) er op zitten.
Het is dus inmiddels de 29e en we zijn vandaag in het nieuwe hotel aangekomen, het “Lamai”. Ook hier hebben we beiden een scooter gehuurd en zijn lekker wezen verkennen. Heerlijk gegeten en op de promenade rondgezwalkt, komen we langs een stalletje met een allerliefste dame die allerlei tours aan de man probeert te brengen. Nu is het zo dat hier in Thailand je bijna nooit belazert word en rustig bij zo’n stalletje zaken kunt doen dus we laten ons voorlichten en krijgen een deal die als muziek in de oren klinkt.
We worden 1 feb opgehaald met een busje om vervolgens naar de pier te worden gereden alwaar een schip ligt dat ons naar Koh Ph Phi brengt. Daar krijgen we 3 overnachtingen op een prachtig eiland met een azuur blauw zeetje en een parelwit stand met hutjes en verse vis, en dit alles voor 60 euries terwijl er al prijzen waren gespot van rond het dubbele. Als dat geen verwennerij is . . . . we gaan het afwachten, eerst nog even drie dagen hier op Patong (een beetje Benidorm achtig) genieten van het spektakel.
We hebben het geweldig, eten heerlijk, geven niet te veel geld uit dus ik kan hier wel wennen hehehe.

woensdag 30 januari 2008
we zijn weer en beetje wezen toeren en hebben weer een ander strand bezocht, nog iets zuidelijker van Phuket. Toen we daar aankwamen was het weer een nieuwe verbazing want de boulevard, het strand en de omgeving is nog mooier dan het vorige strand.
We strijken neer het valt ons op dat we hier maar een parasol per twee bedjes krijgen en dat de jongen die ons dit verhuurd niet bereid is om de bedjes uit elkaar te zetten om er een tafeltje tussen te plaatsen. Dit valt tegen want elders worden we zonder vragen zo in de watten gelegd dat dit opeens opvalt, zijn we erg of zijn we erg. We hebben inmiddels een nieuwe uitspraak wanneer we zo waanzinnig in luxe baden en die is “hier kan ik wel aan wennen” het klinkt misschien niet leuk maar we kijken elkaar na een uurtje aan en vinden dat we het elders beter kunnen krijgen en besluiten terug te rijden.
Op weg terug naar onze basis, het Lamai rijden we langs een baai die onze aandacht trekt door de kleur van het zeewater en het resort wat de naam “Meridien” draagt. Nieuwsgierig als we zijn slaan we het pad in en laten ons afzakken naar de baai. Beneden aangekomen staan twee security mannen ons op te wachten waarvan er een met een spiegel die onder auto’s kan kijken dus al met al een beveiligd gebiedje dus. zij vragen ons wat we komen doen. Ik antwoord dat we van plan zijn een hapje te gaan eten in het restaurant en een meeting hebben. Door ons formaat en ontwapenende glimlach krijgen we weinig tegenstand en gaat de slagboom open en kunnen door. Later blijkt dat je hier alleen binnen kan met een reservering of een uitnodiging. De goedkoopste kamer hier kost 13.000 baht (260 euro). Dus het is niet een resort voor ons. Als we heerlijk in het restaurant een lunch hebben genoten gaan we brutaal aan het zwembad liggen en roep ik naar de lifeguard of ik de handdoeken uit mijn kamer moet gebruiken of dat ik van hem een setje krijg. Meteen worden er twee badlakens aangedragen van2 meter in het vierkant en een luttele minuten later dobberen we vrolijk in het zwembad rond.

Een reactie plaatsen

Geen reacties “Ontslag en verder”

Translate »