Op Koh Lanta

woensdag 6 februari 2008
ik moet even graven in mijn geheugen wat er ook alweer is gebeurd sinds wij op Phuket waren. Dat valt niet mee want ik lig op dit moment in mijn hangmat tussen twee bomen die op een perfecte afstand uit elkaar staan op nog geen 2 meter afstand van onze bungalow en ik moeite moetdoen de oogjes open te houden want dat gewiebel en dat heerlijke windje draagt bij aan de aandrang tot een middagdutje.
O ja, ik weet het alweer. Wij zijn op 2 februari ’08 vroeg in de ochtend op de boot gestapt en zijn na twee uur varen op Koh Phi Phi aangekomen. We hadden, zoals je misschien nog wel weet in een vorig stukje de accommodatie geboekt bij een meisje aan een stalletje ergens op de boulevard. Nou ik kan je verklappen, daar was helemaal niets mis mee. We logeerden in een guest house genaamd “The Pier” (hoe origineel want de pier lag op 30 meter van ons verblijf). Wat ons meteen opviel was dat er geen brommertjes reden. Later kwamen we er achter dat dit ook niet mogelijk was omdat de breedste straat daar twee meter is en je Phi Phi helemaal af kan wandelen in anderhalf uur. Omdat alles vrij compact is op Phi Phi, het is immers een eilandje met een relatief klein centrum zijn de huisjes en de straatjes minimini. Je ziet wel veel mensen met handkarren lopen om bijvoorbeeld toeristen die van de boot komen met hun bagage naar hun verblijf te brengen of goederen aan en af te voeren. Wat ook opviel was dat ook de westerse wereld toch al flink zijn intrede had gedaan want ook hier vind je een Ierse pub met dag en nacht voetbal, veel Pizzeria’s en zelfs de niet meer weg te denken Duitser met zijn Wiener Schnitzel. Toch heeft Phi Phi veel te bieden zoals duiken, heerlijk op het strand verwent worden door dames die masseren of resorts met Thai voer. Voor ons was in de ochtend een vast ritueel, ontbijten bij D’s bookshop. Een boekenwinkel waar je gebruikte boeken kon kopen of ruilen. Voor de deur was een prachtig terras gemaakt waar de lekkerste broodjes en koffie werd geserveerd. In de middag werd onze lunch meestal aan het strand genuttigd in de vorm van een noodle soepje met veel groenten maar zonder koriander want dat lusten we beiden niet. De soepjes dragen enorm bij aan ons voornemen iets aan ons gewicht te doen en als we door de mand vallen dan geven we de vakantie gewoon de schuld.
Als we ’s avonds beluiten een pizza te eten komt er een meisje binnen en kijkt of er nog een plek vrij is. Dat is niet het geval want het is druk. Frans bied aan om een tafel te delen en begint een conversatie in het Engels. Bij de vraag “where are you from” antwoord zij, “Amsterdam” en moeten lachen. Zij heet Sharon en is kapster in de J.P.Heijenstraat. we kletsen gezellig en gaan samen op het strand nog iets drinken. Daar is een vuurshow waarbij mensen jongleren met allerlei soorten van vuur. Als het later word nemen we afscheid en spreken voor de volgende dag af te gaan eten. Sharon gaat de 6e naar Maleisië en dus besluiten we om via het internet een beetje contact te houden.
Oke, dre dagen op Phi Phi was een heerlijke ervaring maar we vonden het niet erg om verder te trekken. De ochtend van de 4e nemen we de boot naar Koh Lanta. Wij hadden de accommodatie alweer bij een reisagentschap, 1 van de duizenden, geboekt en werden op Koh Lanta bij de pier opgewacht om vervolgens naar het “Lanta New Beach” resort te worden gebracht. Daar kregen wij voor duizend batjes = 20 euries een geweldige mooie bungalow die rond een prachtig zwembad ligt. Dit betekend dat wanneer we elke morgen wakker werden/worden, want we zijn er nog steeds, de douche overgeslagen word en daarvoor een duik in de pool in de plaats komt. De service is hier niet echt geweldig maar dat word ruimschoots goedgemaakt door de vele andere resorts waar we eten, drinken en wel verwent worden. Zo is bij ons al drie dagen een lamp stuk en als we minimaal drie keer op een dag vragen of die vervangen kan worden beginnen ze te lachen, knikken ja maar vervolgens gebeurd er niets. Als we eten bestellen dan denken we dat we krijgen wat we besteld hebben maar dat is vaak niet zo. Ik kocht een kaartje voor draadloos internet maar ze waren vergeten te vertellen dat bij onze bungalow geen modem hing. Maar goed, niet getreurd want we zijn gewoon op de brommer gestapt en zijn ook hier op verkenning gegaan. Op onze verkenningstochten rijden zo;n beetje de kustlijn van het eiland af en komen door de mooiste dorpjes waarvan er een is die heet “Lanta Old Town” en die ons doet denken aan een verlaten cowboystadje. Wel vinden we hier een winkeltje waar ze te mooie hangmatten verkopen en natuurlijk glijd ik weer en koop er een.
In de ochtend van de 7e februari worden we door een minivan opgehaald om naar het vliegveld van Koh Lanta te gaan. Dit minibusje ziet er netjes uit maar als ik de fout maak om op een van de banken midden in de bus te gaan zitten komen we er al snel achter dat er nog 10 mensen meegaan en ik uiteindelijk als een haring in een tonnetje gevangen zit. Ik heb nog nooit in mijn leven last van claustrofobie gehad maar nu moest ik er toch echt aan geloven. Na een kilometer of 3 gereden te hebben en staan te wachten om op de eerste ferry te gaan moet ik bijna kotsen en roep dat dit geen goed verhaal is en als ik niet van plaats kan ruilen ik niet verder meega. Ik mag met een Zweedse meneer ruilen en verder gaat het wel ok. Omdat ik de nacht ervoor slecht had geslapen lukte het mij om tijdens de rit in slaap te donderen en een snurk concert ten gehore geef dat het lijkt alsof de bus doormidden breekt (zo hoorde ik later van Frans) eenmaal op het vliegveld aangekomen bel ik Sita, een goede vriendin van mij die een reisbureau heeft op Koh Samui, en zij is verheugd dat wij komen. Tot mijn verbazing is het vliegveld van Samui totaal gerenoveerd en ook hier vind ik het jammer dat het zijn “Thai Look” heeft verloren. Sita staat al te wachten en ons wederzien is vreugdevol.

Een reactie plaatsen

Geen reacties “Op Koh Lanta”

Translate »